Met bloed, zweet en veel tranen

In dit artikel:

Na de nederlaag in Stockholm waren mijn laatste tranen bij Ajax een droevige herinnering — tegen Feyenoord (2-0) vloeiden ze van blijdschap. Vooraf voelde de klassieker anders: Zuid 1 bleef leeg, wat een vreemde stilte gaf, maar Zuid 2 en de noordtribunes namen het vocale werk op zich en bouwden een sterke wisselwerking met het elftal.

Davy Klaassen opende de score met een fraaie treffer, waarna Lucas Rosa zijn plezier te enthousiast vierde en per ongeluk tegen Klaassens hoofd botste, waardoor er bloed te zien was. De wedstrijd bleef een nagelbijter; Ajax wiebelde al sinds rust en het had alle kanten op kunnen gaan. Tegen het einde voelde ik de spanning lichamelijk: hartslag omhoog, nagels kapot gebeten, ogen op de klok.

De bevrijding kwam toen Jorthy Mokio de 2-0 binnen schoot. Die goal loste iets groters: alle frustraties van het moeizame seizoen, de druk van de klassieker en pure trots op de club. Toen supporters samen liederen als “Zeg maar niets” inzettten, brak ik opnieuw — tranen van opluchting en verbondenheid. Op de terugweg door Oud-West zag ik hoe die emotie breed gedeeld werd; groepen zongen uit volle borst “Bloed, zweet en tranen”. Het gevoel was duidelijk: deze overwinning deed meer dan drie punten opleveren — het gaf een broodnodige opluchting en bevestigde het gezamenlijke eigenaarschap van de club door spelers en fans.