Trotse vader en zoon Emanuelson koesteren bijzondere Ajax-link

In dit artikel:

Errol Emanuelson, ooit linksbuiten van Surinaamse topclub Robin Hood, staat centraal in een terugblik op een bijzondere oefenwedstrijd tegen Ajax op 24 juli 1976 in stadion De Meer — een duel dat nog altijd leeft in familie- en Surinaamse voetbalkringen. Bij die ontmoeting, onderdeel van een Nederlandse tournee van het pas onafhankelijke Suriname (november 1975) waarbij Robin Hood ook tegen Feyenoord, NEC en anderen speelde, maakte de toen 23-jarige Errol indruk met zijn dribbelsnelheid en beweeglijkheid. Hij scoorde zelfs tegen Ajax en kreeg lovende reacties in de pers; Voetbal International noemde hem destijds zelfs “meer slangenmens dan Rob Rensenbrink.” Het publiek van ruim achttienduizend bestond grotendeels uit in Nederland wonende Surinamers, waardoor de sfeer soms meer als een uitwedstrijd voor Ajax aanvoelde.

De wedstrijd zelf kende een sensationeel verloop: Robin Hood stond bij rust en later zelfs 3-1 voor, mede dankzij Errols doelpunt, maar Ajax vocht zich terug en won in blessuretijd door een treffer van Ruud Geels: 4-3. Errol werd tijdens het duel ruw neergelegd door Wim Suurbier, waarna de Robin-Hood-trainer hem voorzorgshalve wisselde. De confrontatie toonde zowel de technische kwaliteiten als de onbevangen, attractieve speelstijl van de Surinamers — kwaliteiten die sommigen zagen als een verrijking voor het Nederlandse voetbal.

Een halve eeuw later, op 10 juli 2026, zaten Errol en zijn zoon Urby Emanuelson samen op De Toekomst om schaars bewegend beeld van die historische wedstrijd te bekijken. Urby — zelf 255-voudig Ajacied en recent assistent-trainer bij Jong Ajax — had lang de wens gekoesterd livebeelden van zijn vader te zien spelen. De beschikbare opnamen zijn beperkt en vooral reportageachtig, maar tonen genoeg om de herinnering levendig te houden: de aankomst van Robin Hood op Schiphol, de kleurrijke shirts en vlaggen, en de enthousiaste tribunes met veel Surinaamse supporters.

In gesprek benadrukken de Emanuelsons de waarden achter Errols carrière: hard werken, zelf investeren en creativiteit op het veld. Errol, die volgens familie en oud-bekenden de honderd meter in net onder de elf seconden liep en van beide flanken uit de voeten kon, bleef tot op hoge leeftijd actief in het amateurniveau en bezocht jaren later regelmatig Ajax, ditmaal als betrokken voetbalvader. Urby herinnert zich zijn vader als een strenge maar steunende pater familias die zijn zonen aanspoorde zelf het initiatief te nemen: “Op het veld ben jij de baas”, was een veelgehoord motto.

Toch leidde Errols succesvolle tournee niet tot een profplek in Nederland. Stages en proefperiodes leverden geen contract op; de familie plaatst dit in de bredere context van de jaren zeventig en tachtig, toen Surinaamse voetballers vaak extra drempels moesten overwinnen door maatschappelijke vooroordelen en xenofobie. Desondanks bleef Errol in Amsterdam een gewaardeerde figuur binnen de Surinaamse gemeenschap, waar men zijn trucs en doelpunten uit die zomer van ’76 nog herinnert — bijnaam “Gummimannetje” / “The Rumba Man” inbegrepen.

De ontmoeting van vader en zoon op De Toekomst symboliseert twee generaties: Errol, de charismatische amateur die een korte maar stralende indruk maakte tegen groot Ajax, en Urby, die wél uitgroeide tot clubicoon en een internationale profcarrière beleefde. Hun band is onveranderd trots en warm; Urby zet de zoektocht voort naar meer bewegend archief van zijn vaders spel — “het blijft een droom om mijn vader in actie te zien” — waarmee de erfenis van Errol ook voor volgende generaties springlevend blijft.